มายาคติส่งพ่อแม่ไปรพ.บ้า = อกตัญญู

“ให้พ่อแม่ไปอยู่รพ.บ้า บาปกรรมมาก”

“แม่รักลูกและหวังดีเสมอ แต่ลูกกลับหาว่าแม่เป็นบ้า!?”

นี่เป็นคอมเมนต์ส่วนหนึ่งจากข่าวที่ เสือ เสฏกานต์ ลูกชายของ เสก โลโซ ได้ยื่นขอความคุ้มครองจากศาล ไม่ให้ กานต์ วิภากร แม่ของตนเองเข้าใกล้ในลักษณะคุกคามหรือด่าทอ รวมถึงขอให้แม่ได้เข้ารับการตรวจสภาพจิตด้วย ซึ่งคอมเม้นต์ส่วนใหญ่ก็เป็นไปในทิศทางเห็นด้วย เพราะกานต์มีอารมณ์รุนแรงและเคยโพสภาพตนเองถือปืนลงบนโซเชี่ยลมีเดีย จึงมีความเป็นไปได้ว่าเธออาจจะทำร้ายตัวเองหรือคนรอบข้างได้

แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีคนอีกจำนวนนึงที่เห็นว่าไม่เหมาะสมตามคอมเมนต์ที่หยิบยกมาข้างต้น ซึ่งนี่แสดงให้เห็นถึงมายาคติที่ฝังรากลึกอยู่ในสังคมไทยว่าการมีปัญหาทางจิต หรือการ “เป็นบ้า” เป็นสิ่งที่เลวร้าย โดยส่วนนึงอาจเกิดจากการสร้างภาพจำของสื่อสมัยก่อนที่ตัวร้ายมักได้รับผลกรรมโดยการกลายเป็นบ้า หรือภาพของผู้ป่วยจิตเวชที่ต้องมีอาการคลุ้มคลั่ง กรีดร้อง ดูน่ากลัวตลอดเวลา ทำให้หลายคนกลัว “การเป็นบ้า” และ “รพ.บ้า”

ทั้งที่จริงแล้วผู้ป่วยจิตเวชไม่ได้น่ากลัวแบบนั้น และอาการป่วยทางจิตนั้นมีหลายประเภท ทั้งโรคซึมเศร้า โรคแพนิค โรคอารมณ์สองขั้ว ฯลฯ ซึ่งใครๆ ก็สามารถเป็นโรคเหล่านี้ได้เช่นเดียวกับการเจ็บป่วยทางกาย ดังนั้นถ้าหากพ่อแม่ป่วย ลูกที่ดีก็ควรพาพ่อแม่ไปหาหมอผู้เชี่ยวชาญ เพื่อที่จะได้ทำการรักษาและกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง ไม่ใช่อ้าแขนรับเชื้อจากพ่อแม่และกอดคอกันตายไปด้วยกันแล้วจึงจะเรียกได้ว่า “กตัญญู”